Daar waar ‘ijs’ het primair element op de albumhoes van “Orsök“, het debuut van Nyrst, was, is het deze keer ‘vuur’ dat centraal staat op het magnifieke coverartschilderij van opvolger “Völd” dat werd vervaardigd door Adam Burke van Nightjar Art. IJsland staat dan ook niet voor niets gekend als het land van vuur en ijs. Deze tweede langspeler betekent zoveel als ‘kracht’ of ‘macht’ en mag als een hommage aan de immense vulkanen van het bijzondere eiland gezien worden.

Het zal je niet verbazen dat de muziek van Nyrst beïnvloed wordt door de meedogenloze hardheid die de krachten van de natuur door de eeuwen heen op elk levend wezen in hun land hebben uitgeoefend. “Völd” werd dan ook geschreven en ingestudeerd op slechts een paar kilometer van een lavaspuwende actieve vulkaan. Het resultaat is een album dat wat heavier en grimmig uitdraaide dan zijn voorganger, zonder daarbij echter het melodieus karakter van de muziek uit het oog te verliezen. Zo bevat “Hrímvíti” bijvoorbeeld erg mooi melodieus leadgitaarwerk, hoewel er ook serieus van jetje wordt gegeven. Het tremolowerk durft in enkele nummers zoals de dreigende afsluiter “Af fjarri ströndum” al eens wat verwrongen te klinken, een gegeven waar ik niet zo’n fan van ben, maar wordt wel afgewisseld met meer rechtdoorzee groovende riffs wat de dynamiek ten goede komt.

Verder is het vocaal werk erg gevarieerd en zitten de songs goed in mekaar. De heren kozen echter voor een generieke moderne sound en daar wringt het schoentje een beetje daar Nyrst hierdoor aan eigenheid verliest en klinkt zoals zo vele moderne blackmetalbands en daardoor wat ondergesneeuwd geraakt. Daar kan het geëxperimenteer met heldere zang in nummers als “Sundra skal sálu” of het ritualistisch aanvoelende “Eilíft eldhaf” spijtig genoeg niet zo heel veel aan veranderen. De onverwachtse snelheidsuitbarsting in dit laatstgenoemde nummer is echter wel verrassend te noemen. Tegenover het vele snelle werk staat dan weer een mid-tempo elf minuten durend epos als “Drottnari nafnlausra guða” waar de theatrale heldere zang meermaals goed in uitpakt. In de staart zit nog een gitaarsolo verstopt die naadloos uitmondt in simultane akoestische en pianoklanken. Misschien wel het beste nummer van de plaat.

Daar waar de IJslandse blackmetalscene enkele jaren geleden quasi onophoudend uitbarste, lijkt ze nu in een soort van slaaptoestand te verkeren met enkele welgeplaatste erupties per jaar. Zo waren er dit jaar platen van o.a. Óreiða, Helfró, Úlfúð en Vosbúð die op hun album “Heklugjá” erg geslaagde vulkanische black metal lieten horen. De man achter deze laatste stemde begin dit jaar met een interview in, maar lijkt sindsdien van de aardbol verdwenen te zijn. Moest iemand contact hebben met deze muzikant, mag je hem altijd eens porren. Maar we dwalen af. Nyrst zal met diens “Völd” wellicht liefhebbers van Immortal, Sinmara of latere Bathory kunnen aanspreken, hoewel het niveau van deze bands nog niet gehaald wordt.

JOKKE: 78/100

Nyrst – Völd (Dark Essence Records 2023)
1. Völd
2. Sundra skal sálu
3. Hrímvíti
4. Fjallið andar
5. Eilíft eldhaf
6. Drottnari nafnlausra guða
7. Af fjarri ströndum