Als oude Samael, vroege Celtic Frost en Hellhammer, de Hongaarse Tormentor, Beherit, Braziliaanse iconoclasten als Impurity en Sextrash, of zelfs de allereerste Mayhem en latere Darkthrone jullie kunnen bekoren, raden we aan de volgende tekstregels even grondig te lezen want het Australische Tyrannic is dan mogelijks spek voor jullie bek.

Tyrannic werd in 2010 opgericht waarna het eenmansleger van een zekere Tyrannic Deluge enkel demo’s en een split met Sluggard opnam. Ten tijde van het debuutalbum “Ethereal sepulchre” (2018) breidde de line-up uit en ging Tyrannic dieper in op de primitivistische oorsprong van hun geluid. Het debuut was een mistige en angstaanjagende verklaring van griezelige en zwartgeblakerde doom (of doomy black?). De identiteit kwam volledig tot bloei op het tweede album “Mortuus decadence” dat in 2021 werd uitgebracht door Iron Bonehead. De tumultueuze en kronkelende songwriting van die plaat maakte het zelfs voor de meest doorwinterde luisteraar een volkomen ongemakkelijke luisterervaring.

Als powertrio zet Tyrannic het chaotische traject van zijn voorganger voort met de toepasselijk getitelde derde full-length “Tyrannic desolation“. Naast de doomy skeletbouw van de songs die de desolaatheid in de hand werkt, woekert de waanzin volop op “Tyrannic desolation“. Tyrannic neemt vaak verraderlijke wendingen en laat beestachtige uitbarstingen soms ongemakkelijk lang duren. Het lijkt soms wel alsof de bandleden een demonisch genoegen scheppen in de schijnbaar onsamenhangende songwriting. De meeste wendingen klinken spannend en onvoorspelbaar met verschillende ideeën die echter op een coherente manier glorieus samenkomen.

Net zoals op “Mortuus decadence” gebeurt er veel op “Tyrannic desolation” en die eindeloze onrust blijft op een zeer bizarre manier muteren. Opener “Prophetic eyes of glass” vuurt tussen de rauwe zang ook helder gezongen stukken en zelfs een hoge heavymetaluithaal op ons af. Dat laatste horen we ook in “Impaled before your mirror of fate” terug komen. Rond “Dance on graves chained to the labyrinth” hangt dan weer een vampierachtig sfeertje met een wervelende leadpartij als katalysator. In afsluiter “Morbid sanctum” worden de traditionele metalelementen aan mekaar geregen en maakt een flitsende solo het plaatje af.

Ondanks de Australische afkomst is deze plaat van een overduidelijk Oostblokgevoel doordrongen. Het lijkt wel alsof de duivel en mystieke krachten over onze schouder meekijken tijdens het beluisteren van deze plaat. Huilende vocalen kunnen immers zo maar even plotsklaps de blazende drums of het psychotische gitaarwerk onderbreken. Soms wagen we ons in duistere wateren of de morbide catacomben van de dood, maar wat er ook gebeurt, de blackmetalgeest en -visie blijven stoutmoedig overeind op “Tyrannic desolation“.

Met hun derde langspeler bewijst Tyrannic dat deze ontketende en grenzeloze eigenaardigheden geen toeval zijn en dat het wilde en vreemde terrein dat wordt betreden niet voor iedereen is weggelegd. Soms zijn de composities al eens een tikkeltje te lang waardoor de aandacht in ondermeer het meer dan acht minuten durende “Stillbirth in still life” al eens durft te verslappen, maar voorts is dit een erg genietbare plaat geworden. Daar waar Darkthrone op diens laatste releases duidelijk tekort schiet, laten deze Aussies horen hoe het wel moet!

JOKKE: 80/100

Tyrannic – Tyrannic desolation (Iron Bonehead Productions 2024)
1. Prophetic eyes of glass
2. Tyrannic desolation
3. Only death can speak my name
4. Impaled before your mirror of fate
5. Stillbirth in still life
6. Dance on graves chained to the labyrinth
7. Incubus incarnate
8. Morbid sanctum