Men neme een roestige, ijzeren ton. Je weet wel, zo’n krakkemikkig geval waar je marginale nonkel in barbaarser tijden afval in pleegde te verbranden. Gooi daarin een hoop pinnenbanden, hammer-ons en pull-offs, veelvuldige Tom G. Warrior ‘OUGHs’ en kogelriemen. Overgiet het geheel nog ‘ns met wat arsenicum en vitriool, wat proefbuisjes hondsdolheid uit het CDC erbij, en je hebt een goed idee van waar het bij Spirit Possession om draait: ongebreidelde en ongecontroleerde agressie waar de nuance op het eerste gezicht geheel zoek lijkt, dit ten voordele van een eigengereid soort black metal dat nét geen black/thrash kan worden genoemd. Misschien dat de term uit de promotekst, ‘black heavy metal’, dan toch het meest op z’n plaats is.
Voor we volledig vast komen te zitten in het moeras der semantiek: waarom is de afwezigheid van nuance slechts schijn? Wel, op “Cathedral speech” weet Spirit Possession bij momenten toch eens een versnelling terug te schakelen, waar dat bij het vorige materiaal beduidend minder het geval was. We krijgen nog steeds relatief agressieve, groovende songs op ons bord, maar ditmaal met een vleugje orgelachtige synth hier en daar, vermoedelijk een bewuste verwijzing naar de kathedraal in de titel. Er is dus mogelijk wat meer ruimte voor sfeerschepping, enigszins al ingeluid door middel van de outro waarmee “Of the sign” eindigde. Ook de distortion wordt af en toe eens teruggeschroefd, zo getuige bijvoorbeeld de interlude “Backward commandments”.
De voorliefde van gitarist Steve Peacock voor hammer-ons, thrashy gesputter, 1st-wave black metal en echoënd gebraak op het ritme van rammend drumwerk blijft evenwel bewaard. Waar de Lovecraftiaanse black/death van diens andere band Ulthar schuurt tegen de adjectieven proggy, hoekig en tegendraads, blijft Spirit Possession ook bij “Cathedral speech” een iets ongecompliceerder en compromislozer tegenhanger, zelfs al zijn er duidelijke gelijkenissen tussen beide bands te bespeuren (de handtekening van het snaarwerk in ’t specifiek).
Mensen die raad wisten met het eerdere materiaal van Spirit Possession of hun overtuigende shows als ‘power duo’ (waar Peacock weet te verrassen met zijn plectrumloos gitaarspel) kunnen deze nieuweling zonder meer oppikken: die borduurt namelijk mooi verder op het voorgaande werk. De vraag is dan natuurlijk wel hoelang dat spelletje kan worden volgehouden vooraleer het afgezaagd wordt en het etiket ‘one trick pony’ kan worden opgekleefd. Sommige riffs en passages beginnen namelijk wel al zeer bekend in ‘t gehoor te klinken, dus het gevaar om in herhaling te vallen is reëel. De keuze voor wat meer synths en atmosfeer kunnen mogelijk een subtiele verkenning zijn. In de tussentijd kan de liefhebber van agressie met technisch vernuft alleszins zowaar ‘begeesterd’ worden door Spirit Possession, al zal ik misschien toch eerder “Of the sign” aanraden. FFO: Ulthar, “Bestial invasion” van Destruction, Craft, oude Negative Plane en latere Katharsis.
JEREMY: 78/100
Spirit Possession – Cathedral speech (Profound Lore 2026)
1. Cathedral speech
2. Backward commandments
3. Hanged angels as patternwalls
4. The sharpening
5. First levitation (Accursed entrances…)
6. Second liturgy (…Impossible exits…)
7. Trinity possessor (…In ten thousand hells)
