In 2024 was daar plots Bacht’n de Vulle Moane dat zich met de debuut-EP “Klaagrituelen” in een vooralsnog onontgonnen niche binnen de Belgische extreme metalscene nestelde. We kunnen ons immers niet meteen andere bands voor de geest halen die eenzelfde soort sonische terreur de wereld insturen als het duo Scum en A.A.K. Het interessante aan Bacht’n de Vulle Moane is immers dat ze zichzelf eigenlijk meer als een elektronische dan als een traditionele blackmetalband beschouwen. Hun muziek ontstaat niet noodzakelijk vanuit gitaar- of riffsessies, maar vanuit analoge synthesizers, drumcomputers, samples en ritmische patronen. Daaroverheen komen rauwe gitaren en vocalen die de muziek duidelijk in de richting van black metal trekken.

De invloeden zijn dan ook behoorlijk breed en gaan van Beherit – waarmee het duo op 5 september het podium deelt in de Gentse Vooruit – Ildjarn en Darkthrone voor de primitieve, rauwe blackmetalbenadering tot Klaus Schulze en krautrock voor de repetitieve en hypnotiserende elektronische component. Ook DAF, industrial, EBM, postpunk, psychedelica, ambient en experimentele elektronica laten hun sporen na. Op de eerste langspeler “Verdwazing der dwazen“, die door een alliantie tussen De Pankraker Records en Into Endless Chaos Records, op tape, CD en vinyl vereeuwigd wordt, komt de symbiose tussen deze mengelmoes aan stijlen nóg beter tot zijn recht.

In albumopener “Dor” – mogelijks verwijzend naar de staat waarin mijn gazon afgelopen zomer verkeerde – komt een rauwe blackmetalriff ons gestaag tegemoet waarna die door een elektronische repetitieve motoriek en woeste vocalen ondersteund wordt. Alleen is de lange en rustige ambientintro een ietwat vreemde en jammerlijke artistieke keuze, aangezien die als opener meteen de vaart uit het album lijkt te halen.

Maar gelukkig is daar al snel “Hellegat“, onze persoonlijke favoriet, die een geslaagde combinatie van zwartgeblakerde teringherrie en catchiness laat horen. Voor dat laatste zijn vooral de elektronische, haast dansbare beat en de melancholische postpunkflair verantwoordelijk. De aanloop had misschien iets beknopter gekund, maar voorts hebben we weinig aan te merken op deze aanstekelijke compositie.

Op “Verdwazing der dwazen – Min erte bloedt” vormt een dreigende elektronische puls de ruggengraat van het nummer, terwijl de gitaren er schurend en venijnig overheen trekken. Het levert een hypnotiserend maar ook ongemakkelijk aanvoelend nummer op. De muziek lijkt voortdurend op haast punkachtige wijze vooruit te willen, maar komt pas iets over de helft echt van haar plaats. Ondanks het opdraven van spacey elektronica naar het einde van het nummer toe, kiest Bacht’n de Vulle Moane bewust voor een klankbeeld dat weinig behoefte heeft aan verfijning. De ritmes zijn strak en repetitief, de gitaren klinken schraal en de vocalen worden zonder veel franjes over het geheel uitgespuwd. Toch staat ‘primitief’ hier niet synoniem voor ‘eenvoud’. Net door de elektronische basis ontstaat ruimte voor een mechanische, haast industriële dimensie die de blackmetalcomponent een heel andere lading geeft.

“Het is nooit stil” is aanvankelijk wat rustiger van aard en werkt met hypnotiserende bouwstenen die bij momenten een ietwat mystieke, oosterse flair oproepen. De songtitel blijkt echter een self-fulfilling prophecy want rond 3:30 krijgen we een zwartgeblakerde industriële pandoering rond de oren. De industriële pulsen blenden hier mooi met de oorverdovende boringen van de werken aan de Oosterweelverbinding die tijdens het neerpennen van deze review tot in mijn achtertuin kwamen aanwaaien.

In “Op het einde van de boog” is het volop stampen en blaffen geblazen, terwijl er duchtig met verwrongen melodieën in het rond wordt gesmeten. “Angstenzuur (Ten oorlog tegen de wereld)“, ten slotte, gaat de strijd aan met een noisey beat, duistere ambient en tal van spokenwordsamples die een niet al te fraai wereldbeeld schetsen. Ook de Nederlandstalige titels versterken het bevreemdende karakter van de muziek. Er is weinig plaats voor romantiek of verheven mystiek want Bacht’n de Vulle Moane schetst een wereld waarin vervreemding, paranoia en existentiële onrust voortdurend op de achtergrond blijven knagen.

Bacht’n de Vulle Moane laat zich wederom niet gemakkelijk in een hokje duwen. “Klaagrituelen” was onze eerste kennismaking met deze opmerkelijke kruisbestuiving tussen primitieve black metal en elektronische motoriek en “Verdwazing der dwazen” bevestigt de eigen identiteit van het duo nadrukkelijk. Bacht’n de Vulle Moane maakt muziek die koppig, ongemakkelijk en onvoorspelbaar is en voortdurend botst tussen het primitieve, het mechanische en het vervreemdende. En net die combinatie maakt van “Verdwazing der dwazen” een ijzersterke release.

JOKKE: 87/100

Bacht’n de Vulle Moane – Verdwazing der dwazen (Into Endless Chaos Records/De Pankraker Records 2026)
1. Dor
2. Hellegat
3. Verdwazing der dwazen – Min erte bloedt
4. Het is nooit stil
5. Op het einde van de boog
6. Angstenzuur (Ten oorlog tegen de wereld)

Luister hieronder naar de exclusieve full stream/Listen to the exclusive full stream below: